Na Inbev nu Alken-MAES geblokkeerd

Sinds gisteren wordt de fabriek van Alken-Maes geblokkeerd. Na AB-Inbev werden ook zij getroffen door ontslagen, en blijven ze niet bij de pakken zitten. LSP ging haar solidariteit betuigen aan de delegatie en sprak met de actievoerders.


Sinds gisterenochtend om 9 uur wordt de brouwerij Christal-Alken, nabij Hasselt, door de vakbondsdelegatie geblokkeerd. Het conflict draait rond het feit dat de directie 47 personeelsleden wil ontslaan. Na 2 weken onderhandelen was de directie niet van plan in te gaan op de eisen van de vakbonden. Daarop beslisten de vakbonden om hun eisen rond het behoud van de jobs vanaf nu via strijd kracht bij te zetten. In eerste instantie wordt net als bij AB-Inbev vorige week het productieterrein geblokkeerd.

Alken-Maes werd vorig jaar overgenomen door de bier-multinational Heineken. Blijkbaar vindt de directie van Heineken dat teveel betaald werd voor Alken-Maes. Dit verlies willen ze vandaag verhalen op de werknemers. Bovendien willen ze van de gelegenheid gebruik maken om overcapaciteit af te bouwen en als het ook nog eens kan vooral de meest strijdbare vakbondsleden buiten te smijten.

Met LSP gingen we onmiddellijk onze solidariteit betuigen. Aan het piket spraken we met oud-hoofddelegee van Christal-Alken en huidig secretaris van de ondernemingsraad voor het ACV, Dirk Noblesse.

Wat is de reden van jullie blokkade?

De directie wilt 47 mensen ontslaan op de 281 werknemers. 2 weken geleden zijn, volgens de wet renault, bracht de directie ons 2 weken geleden op de hoogte van haar plannen. Daarna hebben wij zogenaamd de tijd gekregen om alternatieven te formuleren. Wij hebben toen ons eisenpakket bekend gemaakt. We accepteren géén enkel gedwongen ontslag. Als er moet afgebouwd worden kan dat alleen via vrijwillig vertrek of via Brugpensioen. Dat de directie zelf een selectie zou doorvoeren vinden we onaanvaardbaar. De directie had immers een lijst opgesteld met namen, van de mensen die ze wilden ontslaan. Vooral strijdbare vakbondsmilitanten werden geviseerd.

Alken-Maes is vorig jaar door Heiniken over genomen, en de Nederlandse bierreus staat erom bekend niet gesteld te zijn op vakbondswerking. Naast het feit dat men op deze manier de bestaande overcapaciteit bij de brouwer wilde afbouwen, viseerde men dus vooral onze strijdbaarste militanten die hier dagelijks de rechten van de werknemers verdedigen

Vandaag om 9 uur liep de overlegperiode van 14 dagen af. Er was deze morgen een vergadering met de directie waarop ze zou antwoorden op onze eisen. De directie begon de vergadering echter met een hele presentatie waarom er juist bespaard moest worden. Toen al was duidelijk dat het tot ambras zou leiden. Toen we hen onderbraken om hen gewoon klaar en duidelijk een antwoord op onze eisen te geven, weigerden ze. Ze wilden geen garanties geven dat er geen naakte ontslagen zouden vallen. Op dat moment hebben we die zinloze vergadering verlaten en zijn we overgegaan tot de actie. Sindsdien blokkeren we dus het fabrieksterrein. Er wordt wel nog gewerkt op de werkvloer en grondstoffen worden toegelaten, maar er gaat géén product buiten de poort.

Jullie hebben net weer samengezeten met de directie?

Ja, maar na dat gesprek zijn we geen stap verder. Wij zullen hen ook geen duim breed toegeven. Na die samenkomst met de directie hadden we ook een personeelsvergadering. Daar hebben we onze mensen uitgelegd wààrom we de poort hier blokkeren. Het feit dat die ontslagen zouden doorgevoerd worden kwam voor hen als een koude douche. Voorlopig hebben we hen nog niet gevraagd om te staken. Veel mensen kunnen zich niet zomaar verloorloven om een tijdlang zonder loon te vallen, de rekeningen blijven immers binnenkomen. Maar we hebben hen ook duidelijk gezegd dat we hen binnen een bepaalde tijd effectief nodig zullen hebben, dat een blokkade door de syndicale kern niet genoeg zal zijn om de directie te stoppen. Er komt dus een tijd dat we effectief zullen moeten overgaan tot een algemen staking.

Jullie collega's bij Inbev hebben tot vorige week een gelijkaardige actie met succes afgemaakt, dit steekt jullie ongetwijfeld een hart onder de riem?

Inderdaad. En niet enkel hun voorbeeld was belangrijk. Wij staan ook in contact met onze collega's van Inbev, en vandaag hebben we al verschillende SMS'jes met steunbetuigingen gekregen uit Leuven. Tijdens de blokkade van Inbev zijn wij daar met onze delegatie ook gepasseerd en onze solidariteit gaan betuigen. Vandaag komt er ook steun van bij hen. Ze zouden zeker ook in de komende dagen langs het piket hier passeren. Solidariteit is heel belangrijk. In nood kent men zijn vrienden.

Hebben jullie ook contact opgenomen met jullie collega's, internationaal gezien, bij Heineken bijvoorbeeld?

Voorlopig hebben we nog geen internationale solidariteit gevraagd. Dat zal ook niet gemakkelijk zijn. Er is immers overal overcapaciteit in de productie. De biermarkt gaat zo'n 4% per jaar achteruit. Net zoals in de autosector, bij Opel, worden verschillende vestigingen tegen elkaar uitgespeeld, wat de solidariteit voorlopig niet ten goede komt. Bovendien zij we nog maar een jaar bij de groep Heineken, wat maakt dat we nog niet de kans hebben gehad om aan die solidariteit te bouwen op Europees vlak. Maar het behoort wel tot de mogelijkheden in volgende fasen wanneer de huidige middelen niet uithalen.

Wat verwachten jullie van de directie?

We verwachten dat ze alles zal proberen om haar slag thuis te halen. Dat ze deurwaarders zou sturen om de blokkade te beëindigen met dwangsommen behoort tot de mogelijkheden waar we rekening mee houden. Maar er is een grote eensgezindheid tussen de verschillende vakbonden. We gaan ons niet laten doen. We zullen geen naakte ontslagen slikken.

Hoe zit het met de betoging van vrijdag?

We waren van plan met een vrij grote delegatie te gaan, en hadden ons al ingeschreven... Maar toen kwam dit coflict ertussen. Morgen zullen we andere zaken te doen hebben, in eerste plaats ons piket verdedigen.

LSP wenst jullie veel succes met de actie. Is er een manier hoe onze lezers hun solidariteit kunnen betuigen?

Iedereen kan natuurlijk langs komen aan ons piket voor de fabriekspoort in Alken. Iedereen is welkom om ons te steunen en ons een hart onder de riem te steken. Wie solidariteit aan onze militante wil betuigen via mail kan dat via mijn e-mail: dirk.noblesse@yahoo.com

De coherentie in de tijd vandaag...

Als liberalen vandaag nog onder hun steen vandaag durven komen, dan zijn de meeste liberale economen vandaag toch volledig de pedalen van hun vehikel kwijt . Heel wat van de sectaire volgelingen van het liberale dogma bevinden zich vandaag duidelijk in een identiteitscrisis. Het gevolg daarvan is dat de consensus onder kapitalistische politici, ideologen en de media vandaag meer dan ooit zoek is. Ideologen spreken elkaar tegen, foute voorspellingen volgen elkaar op en het einde van de crisis is bij lange na niet in zicht. Dat is ook logisch: Als de onderbouw van het kaartenhuisje waar je op staat zo beeft, is het moeilijk het hoofd koel te houden: Je zou voor minder een hersenschudding krijgen.



Wie de Tijd van vandaag erop na sloeg moet het ogenblikkelijk zijn opgevallen: Niet alleen wordt de column van hoofdcommentator Stefaan Michielsen vandaag tegengesproken door een column van Krugman op exact diezelfde pagina. Enkele pagina’s verder voorziet de nieuwe hoofdeconoom van Citybank, Willem Buiter, nieuwe zeepbellen ontstaan, terwijl Krugman de grootte van de kans op een nieuwe recessie dit jaar tot op 40 procent schat (Door de tijd geheel objectie afgerond naar 30 procent). Tussenin komt Stiglitz zo maar eens de homo economicus voor dood verklaren en stelt hij dat het concept markt-efficiënctie achterhaald is.



De commentators zijn nogthans niet van de minste: Krugman kreeg in het verleden de nobelprijs economie en is de vaste commentator van de NY Times. Volgens hem is een grote kans dat de wereldeconomie binnen twee kwartalen terug in recessie gaat; een dubbel dip-scenario dus. De enige wijze hoe de VS zo’n scenario kunnen vermijden is door de stimuli, minstens 2 jaar lang te blijven verderzetten. Vreemd genoeg moet Stefaan Michielsen op exact hetzelfde moment Leterme gaan oproepen om zo snel mogelijk te gaan saneren, stimuli intrekken dus en onrechtstreeks de lonen verlagen. Volgens hem is het nu het ideale moment aangezien de groei volgens hem aan het aantrekken is. Men kan zich afvragen of de heren wel op dezelfde aardbol leven.



Opmerkelijker nog zijn de uitlatingen van Jozeph Stiglitz vanop het AEA. Ook Stiglitz is niet van de minste, ook hij kan een aardige CV voorleggen op vlak van ervaring in de kapitalistische economie. De Columbia-prof kreeg niet alleen de nobelprijs voor economie, net als Krugman, hij was ook Topadviseur van Clinton en hoofdeconoom van de wereldbank. - Beste liberalen aller pluimage, LVSV’ers en Itinera-adepten, knoop dus goed in je oren wat hij gisteren voor het AEA te vertellen had: “Het uitgangspunt dat economische actoren rationeel handelen, of dat de markt efficiënt is, is door de feiten achterhaald” … En laat dat nu net het rational choice model en de efficiëntie van de allocatie door de vrije markt, de twee basispeilers zijn van de economische theorie die ze ons van kindsbeen af inpeperen.



Akkoord, de frustratie van Stiglitz kan ook wel wat met jalouzie te maken hebben. De “arme prof” beëindigde zijn uiteenzetting immers met een steek naar zijn rijke ex-studenten in Wall Street: “Als ik de verloning zie die sommige van mijn middelmatige studenten er rapen, dan strookt dat niet met hun capaciteiten.”



Neen, inderdaad: De wereld is oneerlijk, Joseph! Maar de globale conclusie kunnen we echter enkel maar toejuichen; de vrije markt en het kapitalisme bieden geen basis voor een stabiele toekomst voor de mensheid.

Madrid - 200.000 syndicalisten tegen crisis

Zaterdag, 12 december om 12 uur hadden de Spaanse vakbonden verzamelen geblazen in Madrid. Het was daarmee de eerste algemene mobilisatie tegen de effecten van de crisis van het kapitalisme in Europa. Volgens de vakbond CCOO waren er 200.000 aanwezigen. Ook het CWI was aanwezig met een kleine delegatie.

Spanje is een van de Europese landen die tot nu toe het ergste door de crisis getroffen werd. De vastgoedprijzen kelderden en bedrijven sloten de deuren. De gevolgen van de crisis zijn hallucinant: de werkloosheidsgraad is ondertussen gestegen tot 18%, bij de jeugd zelfs dubbel zoveel.

De sociaal-democratische regering gaf miljoenen aan de banken. Ze creëerde zo enorme overheidstekorten die de volgende generaties werknemers zullen moeten ophoesten. Toch is het Spaans kapitaal nog niet tevreden. Zij willen van de crisis gebruik maken om de arbeidsvoorwaarden verder af te bouwen.

Voor de vakbondsbasis kon dit niet meer door de beugel en de twee grootste vakbonden, de UGT en de CCOO, waren daardoor verplicht een nationale betoging te organiseren in de hoofdstad. 200.000 manifestanten trokken zaterdag door de hoofdstad. Ze deden dit onder de slogan: "Laat hén de crisis niet misbruiken" (Que no se aprovecan de la crisis).

De mobilisatie was een eerste en belangrijke, stap. Toch zal zij niet genoeg zijn om de patronale agressie te stoppen. Daarvoor was het eisenplatform van de vakbonden enerzijds veel te zwak; ze drongen vooral aan op verdere sociale dialoog. En anderzijds werd er geen plan ontvouwd om de strijd in de nabije toekomst voort te zetten. Het CWI pleitte voor een 24 urenstaking als eerstvolgende stap, een eis die over vele tongen ging en op veel spandoeken stond, maar desalniettemin geen gehoor vond bij de vakbondsstop.

De situatie toont duidelijk aan dat er in Spanje een tekort is aan een organisatie die met een duidelijk socialistisch programma op een militante wijze tussenkomt. Deze betoging was voor onze internationale een aanleiding om de eerste stappen te zetten om een Spaanse sectie uit te bouwen. Een kleine delegatie van kameraden uit Ierland, Engeland, Zweden en België ging dit weekend naar Madrid om er af te spreken met plaatselijke contacten en tussen te komen op de betoging.

De interventie was vrij succesvol, niet alleen konden we verschillende contacten leggen met mensen die geïnteresseerd waren in onze werking, hebben we 3000 pamfletten verdeeld en zijn we tussengekomen met onze Latijns-Amerikaanse bladen... We zijn er ook van overtuigd dat de uitbouw van een Spaanse zusterorganisatie van het CWI mogelijk en nodig is.

Democratie onder het kapitalisme: Davignon's slip of the tongue

In de standaard van vandaag 19 november laat één van de nog niet gevallen sterkhouders van het Belgische en Europees kapitalisme zijn visie horen over het Europees presidentschap. Veel nieuws krijg je van Etienne Davignon in het artikel niet horen. Toch staat er een klein opvallend stukje in het artikel, een kleine loslippigheid, een amper 3 regeltjes tellende quote. Maar tussen die regeltjes spreken boekdelen...

Heeft de top van de Europese bedrijfs- en financile wereld een vinger in de benoemingen? (van de europese president, sic)

“Neen. Dit is een zuiver politiek proces. Het gaat immers niet om beleid.”

In feite zegt Davignon hier letterlijk dat politiek slechts aan verkozen politici wordt overgelaten wanneer het er toch niet toe doet. Daarmee impliceert hij ook onmiddellijk dat wanneer het wel over beleid gaat, het kapitaal de touwtjes wel stevig in handen houdt.

Tot daar dus de “democratie onder het kapitalisme”...

Ter info: Etienne Davignon is niet van de minste. Hij was/is voorzitter van de grote Belgische kapitaalsgroepen: de Union Miniére, de Belgische Societe Generale, Recticel en SN... Vice-voorzitter van Umicore, Fortis België, Tractebel... En hij is lid van de raad van bestuur van FIAT, SUEZ, Solvay, petrofina, CMB, SN Brussels Airlines, Real software...

Daarnaast is hij zowel voorzitter van de machtige ERT (European Round Table of industries) en hoofd van de Bilderbergconferentie, een half-geheime groep met de belangrijkste Europese en Amerikaanse presidenten, Koningen en Kapitalisten.

Artikel: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=GN2I8DPV&word=Davignon

Opinie van LSP over de A19, het Club-stadion en de Lijn

De Verkiezingen van 7 juni naderen. De Krant van West-Vlaanderen vroeg alle lijsttrekkers in onze provincie hun mening te geven op enkele dossiers. Deze dossiers liggen vandaag allemaal op de tafel van de Vlaamse regering, en hebben allemaal met infrastructuurwerken te maken.

Dit zijn de antwoorden van LSP:

De Plannen van de Lijn

LSP juicht toe dat er eindelijk werk wordt gemaakt van de uitbreiding van het openbaar vervoer in West-Vlaanderen. Degelijk en frequent openbaar vervoer is de enige sociale oplossing voor de mobiliteitsproblemen. Het plan dat nu voorligt stelt dat de investeringen dienen te gebeuren via overheidsmiddelen en publiek-private samenwerking. Volgens LSP moeten openbaar vervoer uit de handen worden gehouden van kapitalisten. Deze zullen enkel willen investeren indien ze ook een gegarandeerde winst kunnen maken. Privatiseren betekent een druk op de lonen, verdere flexibilisering en hogere prijzen voor de gebruikers. Dat kan volgens ons niet de bedoeling zijn. Geen private geldwolven in onze openbare diensten.

De Luchthavens van Oostende en Wevelgem

Een regionale luchthaven bestemd voor goederentransport en personenverkeer naar vakantiebestemmingen heeft zin. Er moet gezorgd worden voor een minimale overlast. We willen niet dat de onmogelijke keuze wordt voorgeschoteld van te moeten kiezen voor 500 jobs in Oostende op de levenskwaliteit van de omwonenden. Beide zijn verzoenbaar indien strikte geluidsnormen worden toegepast en nachtvluchten worden vermeden. De bestemming voor de luchthaven van Wevelgem moet kaderen binnen een internationale samenwerking met de luchthaven van Lille. Zo zou Wevelgem zich kunnen specialiseren in medische repartriëringen en het recreatief vliegen en kunnen in Lille de zakenvluchten worden geconcentreerd.

N8 – Autostrade Veurne-Ieper

Deze problematiek ligt mij persoonlijk nauw aan het hart. Ikzelf woon immers vlak tussen de E40 en wat volgens de Vlaamse Regering de verbreedde N8 moet worden. LSP steunt voluit het protest van het Platform “geen streep door onze Westhoek”. De leefbaarheid van dorpen als Woesten en Vleteren zou serieus achteruitgaan en de lucht-en landschapsvervuiling in de streek zou sterk toenemen.
Er bestaat een probleem om vlot vanuit Kortrijk de kust te bereiken en omgekeerd. Maar dit oplossen met een autostrade, bovendien door een waardevol landschap, is een middeleeuwse oplossing. Een véél betere oplossing zou bijvoorbeeld zijn om een nieuwe spoorlijn aan te leggen tussen de Westkust, via Kortrijk, naar Henegouwen. Op die wijze vermijd je de lasten die een autostrade met zich meebrengt en haal je tegelijkertijd verkeer weg van de N8.

Het stadion van Club Brugge

Mocht de Linkse Socialistische Partij een gemeenteraadslid hebben gehad in Brugge zouden we hem gevraagd hebben zich te onthouden in deze kwestie. LSP is akkoord dat een uitbreiding van het huidige Jan Breydelstadion onmogelijk is. De verkeersproblemen bij thuiswedstrijden zijn vandaag reeds gigantisch. Toch is het alternatief dat vandaag voorligt niet ons alternatief. De uitbouw van sport-infrastructuur zou een taak van de gemeenschap moeten zijn, niet van sponsors en durfkapitalisten. De gemeenschap moet meer investeren in Sport – in alle sporten trouwens - en zou dat perfect kunnen door te investeren in een voetbalstadion met een bijhorend sportcomplex in plaats van een shoppingcenter. Door de sportinfrastructuur over te laten aan privé-kapitaal zorg je ervoor dat voetbal meer en meer om winst draait, en niet meer om de sport; met o.a. hogere ticket prijzen tot gevolg. Het zou bovendien voor minder rijke clubs zoals Cercle kunnen zorgen voor een betaalbare en goede infrastructuur. Wanneer het nieuwe stadion groene zone doet verdwijnen, dan dient dit gecompenseerd te worden, door bijvoorbeeld het Lappersfortbos te redden. De Jan Breydelsite zou bovendien gebruikt kunnen worden om het tekort aan sociale woningen in Brugge op te vangen.

De verbreding van het Schipdonkkanaal

LSP is tegen de verbreding van het schipdonkkanaal. De ontsluiting van de Zeebrugse haven kan ook op andere manieren, zoals via het spoor. De verbreding van het schipdonkkanaal zal desastreuse gevolgen hebben voor heel wat dorspkernen. Vele gezinnen zouden onnodig worden onteigend en het zou het mooie natuurlandschap verknoeien. Bovendien zou een zeekanaal ook problemen veroorzaken van grondvruchtbaarheid van de grond. Milieu en leefbaarheid mogen niet wijken voor de havenlobby!

Kandidaat bij de verkiezingen op 7 juni‏

De verkiezingen van 7 juni naderen. Ikzelf ben bij deze verkiezingen kandidaat voor LSP - Linkse Socialistische Partij - in West-Vlaanderen. Wellicht heb je van LSP, wegens ons beperkt budget, nog niet zoveel gehoord tijdens deze campagne. Daarom deze voorstelling:

Onze centrale slogan in de verkiezingscampagne is:

Waarom zouden wij de crisis betalen?

De crisis; veroorzaakt door een kleine groep rijken en bankiers wordt vandaag betaald door de gewone werknemers. Heel wat mensen verloren de afgelopen maanden hun job doordat de hebzucht van een kleine groep bankiers en kapitalisten geen grenzen kende. LSP vind het dan ook onaanvaardbaar dat net de banken vandaag gered worden met miljarden belastinggeld. Zij kregen miljarden terwijl de regering de afgelopen jaren stelde dat er nergens geld te vinden was voor de broodnodige verhoging van de pensioenen, de afbouw van de wachtlijsten in de zorg, de verlaging van de ziektekosten, het verhogen van de koopkracht, etc...


In tegenstelling tot de meeste andere partijen voeren we een heel inhoudelijke campagne, we doen dat rond 4 punten:


-Jobs: We eisen de herverdeling van het werk door kortere werkweken en vinden dat de gemeenschap onze jobs moet garanderen. Dat kan door de nationalisering van bedrijven die dreigen te sluiten of massaal afdanken.


-Onderwijs: Meer publieke middelen voor onderwijs; onderwijs is een recht voor iedereen, geen luxeproduct waar alleen rijkelui-kinderen recht op hebben. Stop aan de hervormingen van Vandenbroucke.


-Zorg: Stop de commercialisering van de zorgsector: De gezondheidstoestand van mensen moet uit de klauwen van het winstbejag blijven! Iedereen heeft recht op een degelijke zorg en het verplegend personeel heeft recht op degelijke statuten en lonen.


-Wonen: Meer sociale woningen: wegwerken van de enorme wachtlijsten is nodig en creëert tewerkstelling.


LSP, de Linkse Socialistische Partij heeft slechts een beperkt budget in vergelijking met andere partijen en krijgt in het media-circus ook bijna geen aandacht. Toch zijn we ervan overtuigd dat ons programma vandaag cruciaal is in deze crisis – Daarom hopen we dat jij voor ons stemt en je bij ons aansluit.


Wie meer info wil kan terecht op onze sites: www.socialisme.be of www.stemlsp.be - of op facebook

Opinie: Nationalisaties terug op de agenda

Het debat over de commercialisering van de zorg, op Terzake 09 was zowat het eerste waar met het over 'inhoud' had in deze verkiezingscampagne. Zowel Spa, Groen als CD&V verzetten zich in dat debat tegen de privatiseringsplannen van de liberalen. Ze hadden daarin gelijk, al kan zich vragen stellen bij de intellectuele eerlijkheid van partijen die zelf in regeringen zaten en zo meededen aan de privatisering van openbare diensten.

Privatisering was de afgelopen 20 jaar van neoliberalisme immers de beleidsstrategie bij uitstek. De staat moest ontvet worden en daartoe werden taken uitbesteedt aan 'de privé'. Openbare diensten, delen van de gezondheidszorg, pensioensystemen, de energiemarkt en zelfs taken van justitie werden geprivatiseerd. Was men daarbij vergeten dat privatisering betekent dat deze diensten meegezogen werden in het casino van het kapitalisme? Of kneep men liever een oogje dicht voor de hebzucht van de nieuwe aandeelhouders?

Het kwaad is vandaag echter reeds geschied. De private pensioenen uit de tweede en derde peiler, die ons moesten beschermen tegen de vergrijzing, werden de afgelopen jaren vergokt op de beurs. De pensioenen waar de werknemers jaren voor betaalden zijn in rook opgegaan. Ook de voorbereide privatisering van de Post heeft reeds zware gevolgen nagelaten. Niet alleen gaan de postbodes vandaag gebukt onder een veel zwaardere werkdruk, ook de klant mag nu verder lopen en meer betalen om zijn brieven te verzenden. Wie kreunt er vandaag trouwens niet onder de druk van zijn 'geprivatiseerde' energiefactuur?

Hernationaliseren is een optie: De crisis van het kapitalisme toont ons de zwakte van de vrije markt. Ze dwingt ons vandaag een nieuwe balans te maken: een balans tussen de zogenaamde efficiëntie van de private sector en het winstbejag van de geldwolven. Een debat dringt zich op of men cruciale economische sectoren zo maar in private handen kan houden? Welke sectoren kan men best in handen van de gemeenschap houden? Welke sectoren dienen dus best gehernationaliseerd worden?

De financiële crisis heeft aangetoond dat de aandeelhouders van de banken niet in staat zijn om de financiele economie in goede banen te leiden. 20 miljard heeft men al in de bodemloze put van de Belgische banken gegooid. Er bestaat echter een veel goedkopere en efficientere oplossing; de nationalisering van de banksector. Zelfs de liberale professor economie Paul De Grauwe pleitte in De Morgen vorige week nog voor de nationalisatie van Fortis.

De banksector is echter niet de enige sector waar nationalisatie moet overwogen worden. De overname van Nuon confronteerde ons vorige week met de harde realiteit van de commercialisering van de energie-sector. Franse energie-kapitalisten hebben België sindsdien tot een wingewest gemaakt. Waarom zouden de Belgische gezinnen hogere prijzen blijven betalen omdat Franse speculanten onze energiesector claimen? Waarom zouden we trouwens vertrouwen hebben in nietsontziende geldwolven als SUEZ, wanneer het aankomt op de veiligheid in de nucleaire industrie? Waarom zouden we Electrabel en Nuon niet hernationaliseren? Op die wijze kunnen we de prijzen drukken en hun megawinsten gebruiken om zelf te investeren in groene en veilige energie.

Ook in de zware industrie dringen zich nationaliseringen op. Bedrijven zijn door de crisis niet meer in staat om de jobs te garanderen. Op kosten van de belastingbetaler worden werknemers op tijdelijke werkloosheid gezet. De gemeenschap via ontslagen en uitkeringen moet opdraaien voor de kosten van de crisis. Laat ons dan de fabrieken de sluiten overnemen zodat we achteraf de vruchten er ook van kunnen plukken. Waarom zouden private aandeelhouders die speculatie belangrijker vinden dan de garantie van jobs, immers efficiëntere aandeelhouders zijn dan de gemeenschap?

Een sector waar nationalisatie zich om ethische redenen opdringt is de gezondheidszorg en de farmasector. Winstprincipes hanteren, wanneer het om de gezondheid van de burger gaat, is misdadig. Niet alleen wordt de zorg door de commercialisering een Amerikaans systeem waarin de armsten slechte zorg krijgen. Het is angstwekkend dat farmabedrijven binnen de commerciele logica voor sommige ziekten beter geen geneesmiddelen kunnen ontwikkelen omdat het niet genoeg winst zou opleveren.

Nationaliseren doet velen terugdenken aan de oude RTT of roestige beelden uit de Sovjet-Unie. Voorgenoemde bureaucratische misbaksels zijn geen oplossing. Met de nodige mate van democratische inspraak en aansprakelijkheid van het beleid hoeft een openbaar bedrijf vandaag echter niet minder efficient te werken dan een geprivatiseerd, integendeel.

De nood dringt zich op voor een maatschappelijk debat over nationaliseringen, een debat dat de dogmas van de laatste decennia durft doorbreken. Om dit debat te openen moet men natuurlijk vragen durven stellen bij het eigendomsrecht van aandeelhouders. Het moderne kapitalisme heeft die zaak echter vergemakkelijkt. Het eigendomsrecht is verworden tot niet meer dan een virtueel vodje papier dat vergokt wordt op de beurzen. En wat virtueel is, kan snel verdwijnen; dat is alvast één les die deze crisis ons geleerd heeft.