Eurocrisis maakt de nood aan socialisme tastbaarder dan ooit

De schuldencrisis in de Eurozone, een uitloper van de globale financiële crisis, woedt in alle hevigheid door. Ondanks pogingen vanuit de getroffen landen en de Europese Unie om 'de markten' te plezieren via zware besparingsplannen en garanties, blijven Portugal, Ierland en Griekenland aangevallen worden door speculanten. Voor die drie landen is de uitgifte van schuldpapier al onbetaalbaar geworden. Portugal was in april de derde lidstaat van de euro die zich moesten wenden tot het IMF en het Europees "reddingsfonds" EFSF voor noodfinanciering, met alle gevolgen vandien.

Wiens schuld? Wie betaalt?

Vaak wordt de bevolking van de landen in financiële nood aangeduid als schuldige voor de problemen. Duitse politici waren er als de kippen bij om de schuldenproblemen toe te schrijven aan de spilzucht en luiheid van de Griekse en Portugese zuiderlingen. Het leidde tot de absurde situatie dat rijke Duitse politici stellen dat Grieken die een pak minder dan 1000 euro per maand verdienen boven hun stand leven.

Het gecreeërde racisme rond de schuldenkwestie is ondertussen een gemakkelijke voedingsbodem geworden voor rechtse populistische partijen in Noord-Europa. Rechtse, nationalistische partijen proberen stemmen te halen op basis van campagnes tegen transfers van Noord- naar Zuid-Europa. De partij "de Ware Finnen" vervijfvoudigde haar stemmenaantal bij de verkiezingen van 4% naar 19%, onder andere op basis van een programma van weigering van Europese steun aan Portugal.

Het is echter niet de Ierse, Portugese of Griekse bevolking die verantwoordelijk is voor de hoge schuldgraad. De schuldproblematiek is een globaal probleem van het kapitalisme. Wereldwijd bedraagt de totale schuldgraad van gezinnen, bedrijven en staten vandaag meer dan 250% van de waarde van de jaarlijks geproduceerde rijkdom op wereldvlak. Sinds de jaren 70 heeft men de chronische overproductie-crisissen van het kapitalisme opgelost door massale schulduitgifte. Dit ging gepaard met de volledige vrijmaking van de financiële markten. Ter illustratie; het totaal aan beleggingen van de banken in Engeland bedroeg tussen 1870 en 1970 steeds rond de 50% van het BBP. Vandaag ligt dat boven de 600% van het BBP1. Ook in Griekenland en Portugal, maar vooral in het geval van Ierland en Ijsland, kwam daar sinds de recente crisis de reddingen van de banken bij. Net als in België gaven de overheden er miljarden uit om het banksysteem overeind te houden.

De reden waarom landen als Portugal en Griekenland eerst getroffen werden door de crisis, is omdat zij waren van het neoliberale beleid van de EU. Het was vooral de industrie in de Zuid-Europese landen - bijvoorbeeld textiel en schoenen, die daar gevestigd was voor de lage lonen - die door vrijhandel en neoliberale globalisering vertrok naar landen met nog lagere lonen. Het gevolg van de EU was een stijging van de prijzen en de werkloosheid voor de arbeidersklasse tegenover een vergroting van de afzetmarkten en buitenlandse investeringen voor de bedrijven.

Reddingsplan of besparingsplan?

Banken en Speculanten dwongen ondertussen Griekenland, Ierland en Portugal om aan te kloppen bij het IMF en het Europese noodfonds. Toen de Portugese sociaal-democratische regering het vijfde besparingsplan in Portugal niet door het parlement kreeg, viel ze en opende het ook daar de weg voor het IMF. De enorme besparingsplannen van de nationale regering bleken onvoldoende om 'de haaien' koest te houden. Nog voor de nieuwe verkiezingen, is het IMF, op vraag van de regering in lopende zaken, reeds in Portugal om het beleid uit tekenen.

De "hulp" van het IMF en de EU bestaat erin dat de getroffen landen kredietlijnen krijgen om hun schuld te herfinancieren, op die manier moeten de landen hun schulden aan de banken kunnen afbetalen. Aan die "hulp" zitten echter brutale 'conditionaliteiten' verbonden. Dit zijn de voorwaarden die aan de redding gekoppeld zijn. In praktijk betekent dat dat de 'troika' van de Europese Centrale bank, de Europese Comissie en het IMF nu directe controle over de landen verwerft. Concreet is het in Portugal nu het IMF dat de besparingsplannen oplegt; het parlement heeft niets meer te zeggen. Op die manier verdwijnt elke schijn van democratie die er nog was.

Het IMF zal verder besparen, en eigenhandig het laatste besparingsplan (PEC IV) opleggen in Portugal. Bovenop alle maatregelen die al waren getroffen, zoals de verlaging van de pensioenen en de massale privatiseringen, zal ook de BTW op voeding meer dan verdubbelen, zal de ontslagregeling vergemakkelijkt worden en zullen de werkloosheidsuitkeringen nog meer verkort worden. De Portugese arbeidersklasse zal hierdoor nog meer verarmen

Niet alleen betekent dit een sociaal drama, binnen het kapitalistisch systeem biedt dit helemaal geen oplossing op lange termijn. De torenhoge schuld zal immers niet verminderd worden en de maatregelen van het IMF zullen de economie nog verder in een recessie storten. En dat terwijl de economie de laatste 12 maanden reeds een negatieve groei kende. Eender welk perspectief op beterschap wordt dus afgenomen van de bevolking. Niet verwonderlijk dat steeds meer Portugese jongeren, net als hun Ierse lotgenoten hun families verlaten om in het buitenland een betere toekomst te zoeken.

Een socialistisch antwoord nodig

De besparingsplannen werden het afgelopen jaar meermaals van antwoord gediend door de arbeidersklasse en haar vakbonden. De privatiseringen werden beantwoord door sectoriële stakingen. Er waren verschillende nationale betogingen en een algemene staking. De inval van het IMF zorgde zelfs voor een kortstondige opheffing van het sectarisme tussen de linkse partijen in Portugal, het Links Blok en de communistische partij, voor overleg over een gemeenschappelijke standpunt. Toch is er vandaag geen duidelijk actieplan ter linkerzijde om de besparingen te stoppen en het IMF buiten te kegelen.

Onze Portugese kameraden, van Socialismo Revolucionario, zijn actief bezig daarvoor campagen te voeren. Er is nood aan een actieplan die de verschillende verzetsbewegingen verenigt. Het links blok, de PCP en de grootste vakbond, de CGTP moeten samenzitten om een regeringsalternatief voor de arbeidersklasse uit te werken op basis van een socialistisch programma. Dit dient afgedwongen te worden op basis van strijd, te beginnen met de opbouw van een nieuwe algemene staking met een perspectief om nadien de strijd verder te zetten. Zo'n socialistisch programma zou eruit bestaan alle besparingen te stoppen, de weigering om de staatsschuld terug te betalen aan de banken en de nationalisatie van de belangrijkste sectoren in de economie. Enkel op die basis kan een antwoord gegeven worden op het sociaal bloedbad, veroorzaakt door de crisis van het kapitalistische systeem.

Vergrijzingsprobleem of Klassenprobleem?

Het VBO probeert via het opiniestuk van Pieter Timmermans en Geert Vancronenburg op de redactie nogmaals het probleem van de vergrijzing te misbruiken om haar eigen ideologische agenda op te dringen. Ze grijpt de nuancerende antwoorden van Gilbert De Swert (ACV) op de pensioenhysterie aan om te pleiten voor werkduurverlenging, overheidsbesparingen en het optrekken van de pensioenleeftijd. Essentieel komt hun visie erop neer dat de huidige budgetten niet zullen volstaan. Dat klopt, maar daarbij komen we tot de essentie van de zaak. Het vergrijzingsprobleem zet het herverdingsprobleem op scherp.


De vergrijzing van de bevolking is een feit. Vanaf 2011 begint de naoorlogse babyboom op pensioen te gaan. Hierdoor daalt het potentiële aantal arbeidskrachten in de samenleving en stijgen de publieke kosten voor zorg en pensioenen. Daarbovenop komt nog eens de enorme Belgische staatsschuld. En hoewel de situatie genuanceerder is, door de verwachte economische groei en de verwachte toename van de activiteitsgraden, komt toch de vraag: “Wie gaat dat betalen?”


Vergrijzing als een verdelingsprobleem


Het VBO lijkt daarin vast heel duidelijk. Zij willen vooral de kost zelf niet dragen. Ze willen die kost doorschuiven naar de samenleving. Door de werkende bevolking zwaarder te belasten en langer te laten werken én door te besparen op de publieke goederen en de middelen voor de zorgbehoevenden willen zij vooral maken dat ze zelf niet moeten opdraaien voor die vergrijzingskost.


Oorzaak: Transfer van arbeid naar kapitaal


De vraag stelt zich waarom er een tekort bestaat. Men kan enkel vaststellen dat de totale relatieve factorinkomsten van arbeid (het totale loon van alle werkenden in België), waarmee de sociale zekerheid grotendeels betaald wordt, de laatste 30 jaar stelselmatig gedaald is. Tegelijkertijd is de productiviteit en de activiteitsgraden in diezelfde periode ongelooflijk sterk gestegen. Conclusie kan enkel zijn dat er de laatste 30 jaar, in de periode van neoliberalisme, een kolossale transfer plaats vond van arbeid naar kapitaal, van “arm” naar “rijk”.


Als vandaag de pensioenen en de sociale zekerheid onbetaalbaar blijkt, dan is dat gewoon omdat het kapitaal in de afgelopen periode een ongelooflijke hap uit onze maatschappelijke middelen heeft genomen. De enorme lastenverlagingen voor de bedrijven in de afgelopen jaren hebben letterlijk de toekomstige publieke middelen voor zorg en pensioenen opgepeuzeld.


Laten we de cijfers even in perspectief te plaatsen. Wanneer vandaag 3,7% extra zou nodig zijn voor de vergrijzingskosten, dan zou dat vandaag neerkomen op 12,6 miljard euro. De winstmarge van de 18 Bel20 bedrijven alleen al bedroeg in het post-crisisjaar 2010 reeds 16 miljard euro. In feite betekent die 12,6 miljard nog geen vijfde van de 69 miljard winst die de Belgische bedrijven maakten in 2010.


Oplossing: Transfer van kapitaal naar arbeid


Het is uiteraard de taak van het VBO om de winsten van haar bedrijven te verdedigen. Maar het is de taak van de samenleving zich hiertegen te verzetten. De cijfers tonen immers dat als er ergens geld is om de vergrijzingskost te betalen, dat geld bij de grote Belgische bedrijven zit. Het is bijgevolg de taak van een humane en sociale samenleving om daar de middelen te gaan halen, in plaats van onze oudjes te laten creperen of onze werkenden verder uit te persen!

100.000 man in Lissabon tegen PEC4

Zaterdag trokken zo'n 100.000 mensen de straat op in Portugal tegen de nieuwe besparingsplannen. Onder druk van de dreigende EU- en IMF-tussenkomst kondigde de Portugese regering vanuit Brussel een nieuw besparingsplan aan. PEC 4 is reeds de vierde besparingsronde dit jaar. Na de reeds eerder doorgevoerde maatregelen worden nu onder andere de gepensioneerden geviseerd. Zo komt er een pensioenstop, waarbij pensioenen niet meer aangepast zouden worden aan de levensduurte - én zouden ze afgetopt worden op maximaal 1500 euro.

De betoging was het initiatief van het gemeenschappelijk vakbondsfront en bracht voor het eerst sinds de algemene staking van november private en publieke sector terug samen. Na de succesvolle algemene staking had de vakbondsleiding verzuimt om verder te bouwen op een actieplan tegen de besparingen, waardoor de strijd verdeeld bleef over de sectoren. 100.000 man is uiteraard niet min - maar het feit dat er vorig weekend spontaan, zonder vakbondstussekomst 280.000 jongeren op straat waren gekomen - toont dat de vakbonden niet de juiste politiek hebben gevoerd om het verzet te organiseren. Met de juiste benadering en een actieplan van verzet waar mensen in kunnen geloven - in tegenstelling tot de zoveelste geïsoleerde vakbondsbetoging zonder gevolg - is een echt massaal verzet tegen de regering mogelijk.


Onze zusterorganisatie in Portugal, Socialismo Revolucionario, kwam dan ook tussen met een pamflet dat de nadruk legde op de noodzaak voor zo'n actieplan en de nood aan de opbouw van een nieuwe algemene staking. Daarnaast moet ook politiek links zich in Portugal verzamelen rond een duidelijk socialistisch programma als alternatief op het Europees neoliberaal bezuinigingsbeleid.

meer foto's: http://www.facebook.com/album.php?aid=278679&id=563911913&l=1055bf5af7

Het gezicht van "de markten" - II - ETF's

IJsland, Griekenland, Ierland, Portugal, Spanje, België... het rijtje landen dat onder vuur genomen wordt door "de markten" groeit. Democratie werd al een tijdje vervangen door de dictatuur van de markten. De ontwikkelingen sinds het uitbreken van de crisis, maken dat feit voor iedereen zichtbaar. De druk van deze "markten" bepaalt vandaag het sociaal-economisch beleid in de meeste Westerse landen. De "markten" worden vaak voorgesteld als een gegeven, een natuurwet die de wereld mee bepaalt. Maar achter die markten staat een geheel van hedgefunds, zakenbanken en financiële concerns. Het nieuwste populaire snufje zijn de ETF's.


ETF's - Exchange Traded Funds zijn het nieuwste snufje van beleggers en investeringsbanken. Het zijn Beleggingsfondsen met een aantal speciale karakteristieken. Een beleggingsfonds is een instantie die verschillende aandelen en beleggingen verzamelt. Een beleggingsfonds is het best te vergelijken met een hangar waarin verschillende zaken opgeslagen worden. In zo'n hangar staan dan bijvoorbeeld delen van bedrijven (aandelen), papieren met een schuldbekentenis op (obligaties) of grondstoffen. Traditionele beleggingsfondsen hebben normaal een lange-termijn-doel, het doel is dat de inhoud van de hangar op lange termijn een zo hoog mogelijke opbrengst heeft. Een belegger kocht bijvoorbeeld een vijfde van een beleggingsfonds in zilver - een hangar vol met zilver dus, en hoopte dat die hangar over een aantal jaar meer waard was.


In tegenstelling tot gewone beleggingsfondsen, zijn ETF's "Exchange Traded", dit betekent dat ze vrij verhandeld worden op de beurs. Dit zorgt ervoor dat korte termijn koersveranderingen een belangrijker doel worden dan lange-termijn winsten. Waar bijvoorbeeld een traditioneel beleggingsfonds, dat gespecialiseerd was in zilver, vroeger vooral geïnteresseerd was in het feit dat het zilver dat in de hangar lag na enkele jaren meer zou opbrengen, is het er in de "Exchange Traded" versie er vooral om te doen te gokken op tijdelijke koersverhogingen. Je koopt bijvoorbeeld de maandag een aandeel in de zilverhangar en je verkoopt het donderdag's terug tegen een hogere prijs - hoe de prijs over 5 jaar evolueert interesseert je daarbij dus niet.

Beleggers jagen er gewoon rendement mee na. Er staan rampen te gebeuren - Bogle, in De Tijd

Naast het feit dat ETF's vooral gok-instrumenten geworden zijn op korte termijn zijn er echter een aantal eigenheden aan die het instrument heel gek maken. Zo zijn de meeste ETF's in Europa bijvoorbeeld "synthetische ETF's". Dit betekent dat het beleggingsfonds een andere samenstelling heeft dan het etiket dat erop geplakt wordt. In de zilver-ETF zit bijvoorbeeld helemaal geen zilver, maar bijvoorbeeld enkel aardappelen. Met koopt dus een aandeel in een zilverhangar vol aardappelen waarmee je dan gokt op het feit dat zilver zal stijgen in waarde op korte termijn.


"Hoe doen ze dat?" vraag je je misschien af... Wel, de fondsbeheerder - de beheerder van de hangar - sluit een verzekeringscontract af met een verzekeringsmaatschappij, een zogenaamde "SWAP". In dat verzekeringscontract wordt ervan uitgegaan dat de prijs van aardappelen een gelijkaardig verloop zal hebben als de prijs van zilver. Tegen het onderpand van de aardappelen - en dus de winst die uit die aardappelen zal volgen tussen maandag tot donderdag - stelt de verzekeringsmaatschappij zich garant dat het de winst op het zilver zal uitbetalen aan de hangar. Hierdoor is het mogelijk om dus winst te halen uit koersveranderingen van zilver zonder dat er ooit zilver in het spel betrokken moet zijn geweest. Aanschouw de wonderen van het moderne geliberaliseerde financieel kapitalisme!


Maar daar blijft het niet bij, op deze ETF's worden ook een aantal methodes toegepast die de winsten nog een pak verhogen en de situatie nog extremer maken. Eén van die methodes is het verhogen van de "Leverage". Leverage, of hefboom, is de basis van beleggingen in het bankwezen, maar is bekender van de praktijk van Hefboomfondsen. Via zo'n hefboom multipliceer je de resultaten van je belegging - zowel je winsten als je verliezen - waardoor dus ook het risico stijgt.


In principe werkt een hefboomfonds op de volgende manier: Een kapitalist heeft bijvoorbeeld 1 miljoen euro dat hij niet onmiddellijk nodig heeft - én waarvan het dus ook geen ramp is mocht het in rook opgaan. Met dat 1 miljoen als onderpand leent die kapitalist bij "institutionele beleggers" nog eens 99 miljoen euro. "Institutionele beleggers" zijn de gewone banken en pensioenfondsen, het geleende geld is dus ons geld dat we aan hen toevertrouwden op een spaarboekje of een tweede of derde pensioenpeiler. Samen kan die kapitalist nu gebruik maken van een hefboomfonds van 100 miljoen euro.


Met dit hefboomfonds kan hij bijvoorbeeld zilver aankopen. Hij koopt bijvoorbeeld de maandag voor 100 miljoen zilver aan, en verkoopt het de donderdag met 2 procent winst. Voor dat zilver krijgt hij er dus 102 miljoen terug. Nadat het hefboomfonds de geleende 99 miljoen heeft terugbetaald - met een klein beetje rente - schiet er dus nog 3 miljoen over. In plaats van een winst van 2 procent heeft de kapitalist via de hefboomfunctie dus een winst van 200 procent gerealiseerd. Van 1 miljoen, heeft hij met een beperkte koersstijging van 2 procent, 3 miljoen gemaakt. Dat soort hefboomtechnieken wordt ook toegepast op ETF's. Dat heet dan een leveraged ETF.


Op die wijze kan 1 miljoen gemultipliceerd tot 100 miljoen en ingezet op een zilver-fonds dat in praktijk aardappelen bevat - Volg je nog?


Maar zelfs daar blijft het niet bij. Ook de "short techniek" wordt erop toegepast. Shorten is een techniek om winst te halen uit koersdalingen. Gokt een belegger bijvoorbeeld op een daling van de zilverprijs dan kan hij "short gaan" op zilver. Hiervoor leent hij zilver (voor een kleine rente), bij iemand die dat niet onmiddellijk nodig heeft, en verkoopt het onmiddellijk aan een prijs van 100 euro. In dit voorbeeld daalt de prijs van maandag op donderdag tot bijvoorbeeld 90 euro. De belegger zal in dat geval op donderdag het zilver terugkopen aan 90 euro en zal het zilver teruggeven aan de oorspronkelijke eigenaar. Aangezien de belegger het verkocht voor 100 euro en terug aankocht voor 90 euro maakte hij dus via de short-techniek een winst van 10 euro.


Wanneer we de short-techniek bijvoorbeeld toepassen op onze zilver-ETF, zal de kapitalist erop gokken dat de zilverprijs zakt. Hij zal een aandeel van de zilver-hangar - vol aardappelen - lenen, het verkopen op maandag en terug aankopen op donderdag aan een lagere prijs. Hij zal het teruggeven aan de oorspronkelijke eigenaar en ondertussen gigantische winsten hebben gerealiseerd.


Om het nog extremer te maken wordt binnen de short-selling techniek ook gebruik gemaakt van "naked shorting". Hierbij lenen ze zelfs het zilver niet meer - maar beloof je je enkel garant te stellen voor een bepaalde zilverhoeveelheid - de verhandelde producten worden dus écht virtueel. Het enige wat nog aan de basis ligt van dit soort transacties is "vertrouwen". Wanneer we dit op het bovengeschreven geval toepassen: De belegger speculeert dus via een virtueel aandeel in een zilver-hangar vol aardappelen op een daling van de zilverprijs. Die daling van de prijs van het zilver waarin virtueel belegd wordt, wordt via de short-techniek omgezet in winst, en deze winst wordt dan via "leverage" nog eens gemultipliceerd met honderd.


In ETF's wordt vandaag 1.300 miljard dollar belegd. Zakenbanken gaan ervan uit dat het volgend jaar naar 2.000 miljard dollar zal evolueren, of zo'n 6 keer de totale geproduceerde rijkdom van België.


Dat dit soort financieel gegoochel extreem gevaarlijk is hoeft weinig uitleg. Niet enkel winsten, ook verliezen van dit virtueel gegok worden bij een eventuele crisis gemultiplificeerd. In tegenstelling tot het virtuele gespeculeer zijn de verliezen wel degelijk reeël. De kosten van die verliezen komen slechts in beperkte mate terecht bij die beleggers die de grootste risico's nemen. Bij de leverage-technieken komt een deel van de verliezen ook terecht bij onze pensioenfondsen en spaarrekeningen - en dat terwijl die maximaal 1 tot 5 procent opbrengen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld 200 procent bij sommige hefboomfondsen en 20 tot 40 procent bij de banken.


Een groot deel van de groei van het moderne kapitalisme uit de laatste 30 jaar is terug te leiden tot de effecten van dit soort financiële innovaties. In België waren de winsten van de financiele instellingen voor de crisis zelfs groter dan die van de hele rest van de economie bij elkaar geteld. Iedereen met een beetje inzicht ziet dat die groei een zeepbel is, het is hierbij gewoon wachten op een nieuwe speld die die zeepbel zal doorprikken en een nieuwe systeemcrisis zal veroorzaken.

________________
Dit artikel is gebaseerd op data uit:
Demeester S., Hyperkynetische beleggers begeven zich in mijnenveld, De Tijd, 5 maart 2011

Verslag Stakingsdag Noord-West-Vlaanderen

LSP ging in Noord-West-Vlaanderen langs aan de stakingspiketten van Brugge, Oostende en Zedelgem.

In Brugge voegde we ons bij een klein piket met ABVV-militanten aan het industrieterrein pathoekweg. Iets na 6 uur werd het piket omgevormd tot een filterblokkade. Auto's op de toegangsweg werden slechts doorgelaten bij het aanvaarden van het pamflet voor de actie, al zijn er in het begin te weinig voorzien door de vakbond. Wij spraken er met Tim, ABVV-militant aan het piket:

"Wij zijn niet allemaal van Metal Union, ikzelf werk bij Tropicana - producent van fruitstap. We zijn slechts met enkele militanten van onze werkvloer naar dit collectief pikket gekomen. De actiebereidheid bij ons was vandaag niet zo groot. Bijna iedereen werkt. Er is geen tekort aan actiebereidheid, maar er moet wel perspectief zijn. Als het ordewoord echt een nationale staking zou zijn, zou de boel plat liggen, maar dat is vandaag niet het geval - vandaag is het een "actiedag".
Volgende woensdag zou er een nationale vergadering zijn van de secretarissen waarop zal beslist worden of er verdere acties zullen komen. Wij verwachten dat er een reële kans is dat er een echte algemene staking zal komen tegen het IPA, ik ben er zelfs absoluut zeker van. Dit IPA betekent een loonsdaling en dat is onaanvaardbaar."

In Oostende waren er verschillende bedrijfspiketten. Opvallendst waren echter de afzettingen van 2 kruispunten aan de rand van het industrieterrein. Ze werden gecontroleerd door telkens een 30-40 tal militanten van ABVV en ACLVB. Eén van de punten werd georganiseerd door de strijdbare syndicale delegatie van Daikin, met heel wat jongere syndicalisten van ABVV-jongeren. Op het andere punt, een kilometer, verder werd de groep medewerkers van het ABVV aangevuld door militanten uit de chemische industrie, de textiel en de voedingcentrales. Wij spraken er met Roger Deschacht, gepensioneerd oud-hoofddelegee voor het ABVV van Progeron - de chemische fabriek om de hoek:

Er lijkt steeds meer actiebereidheid. Meer en meer mensen beseffen dat wanneer het IPA toch goedgekeurd zou worden door de regering, ze het zullen moeten stellen met 0,3% opslag over 2 jaar. Ook de gepensioneerden komen er slecht vanaf met een maandelijkse verhoging van slechts 10 euro per maand, en dat terwijl de prijzen sterk stijgen. Als je ziet dat het kapitaal steeds meer winst maakt, en de werkmens steeds meer onder druk komt te staan, beseffen de mensen dat het zo niet verder kan.
Als Leterme er deze week in slaagt van het IPA door het parlement te jagen, dan stopt het daar niet bij en zullen de acties blijven volgen. Het ongelukige daarbij is dat het vooral de mensen in de KMO's het gelag zullen betalen als de regering het IPA er nu doorjaagt. Daarom voeren we hier ook deze acties met filterblokkades aan de kant van de KMO-zone.
Mensen die vandaag aan 9 euro per uur bruto werken in zo'n KMO's zijn diegene die het sterkst afhankelijk zijn van het IPA om hun loon- en werkomstandigheden te verbeteren, want in die sectoren zal er niet verder onderhandeld worden over de lonen. Arbeiders en bedienden in kleine bedrijven, hebben geen vertegenwoordiging en zullen de macht niet hebben om betere lonen te verkrijgen. In de grote bedrijven zullen we met verdere sectoriële en plaatselijke acties er zeker in slagen de loonnorm van het IPA te doorbreken, maar het IPA dient ook net om die minderbedeelden te versterken.
Daarnaast is er natuurlijk ook de zogenaamde "eenmaking van arbeiders en bedienden" statuut die totaal onaanvaardbaar is. Het kan niet de bedoeling zijn om het statuut naar onder aan te passen!

Nadien voegden we ons bij het piket van Case New Holland. Een ruime delegatie van ABVV en ACLVB hield de wacht aan de poorten van het metaalbedrijf in Zedelgem. Ook hier is het personeel het beu dat er na jaren van loonmatiging weeral geen loonsopslag inzit voor de komende 2 jaar. Terwijl de blauwe delegatie zich naar het dichtsbijzijnde rondpunt begeeft om het te bezetten spraken we met Patrick Van De Kerkhove, ABVV-hoofdelegee bij CNH-zedelgem.

De actiebereidheid bij ons is groot. Wij zijn vorige week ook al met 80 naar de regionale actie in Gent geweest, naast de militanten ook een aantal vrijwilligers die zijn meegegaan. Ook vandaag werd er massaal gevolg gegeven aan de stakingsoproep van het ABVV. Wij hebben de actie wel "eerlijk" willen laten verlopen, we hebben het bedrijf dus niet geblokkeerd; wie wilde werken kon gaan werken. Niettemin zijn er slechts heel weinig werkwilligen en ligt de productie volledig stil. Van de 2500 werknemers zijn er hoogstens 200 binnen. De actie is dus geslaagd zonder veel discussie.
Of er nog acties komen, hangt volledig af van de verdere onderhandelingen. Ik denk dat deze acties een zeer duidelijk teken hebben gegeven aan 'de onderhandelaars' dat de arbeiders dit IPA massaal verwerpen. Wij hopen dat er een vervolg komt op de acties wanneer het IPA toch wordt doorgedrukt. Wanneer er geen vervolg komt zullen wij intern op bedrijfsvlak verder actie te voeren over een loonsopslag.
Die 0,3% is betekent een maximale maandelijkse opslag van ongeveer 7 tot 10 euro Bruto in de maand over 2 jaar. Als je ziet hoe sterk de prijzen van brandstof en voeding vandaag stijgen is dit gewoon belachelijk. Tegelijkertijd mag er ook niet aan de index geraakt worden en is de "verbetering van het arbeidersstatuut" belachelijk. Als we aan het vooropgestelde tempo vebeteren, zullen we slechts in 2060 een eengemaakt statuut hebben, terwijl de bedienden ondertussen wel verliezen en dat kan voor ons niet.
Als vakbondsmensen vinden we het heel erg dat er vandaag nog geen regering is. Toch hebben we er niet veel illusies in dat ze aan onze kant zal staan; geen enkele politicus stelde zich duidelijk tegen het IPA op ondanks dat het door een meerderheid van de arbeiders verworpen werd. Als we bovendien zien dat een nieuwe regering er één zal zijn mét de NVA, dan weten we wat we dat deze regering waarschijnlijk niet positief zal zijn. Je moet maar eens de uitspraken van Dewever beluisteren. De NVA was trouwens de eerste partij om te eisen dat het IPA onveranderd opgelegd zou worden.

Witte Woede in Gent

Vanmiddag voerden een 400tal werknemers uit de Non-profit actie tegen het personeelstekort in de sector. De vakbonden spreken van een personeelstekort van 17 procent in de zorgsector. Het verzet tegen dit aanhoudend personeelstekort startte dit jaar in januari vanuit de werknemers van de broeders van liefde, met maandelijkse stakingen. Het is in dat kader dat ook vandaag de betoging in Gent plaats vond. We spraken met Annie Bessems, delegee van het ACV in Blijberg

Rond wat wordt er vandaag actie gevoerd?Deze actie is gericht tegen het tekort aan personeel in onze sector. Er is al jaren een personeelsstop van toepassing, waardoor er geen extra collega's bijkomen. De Minister voorziet slechts in ongeveer 80 procent van het benodigde personeel, daardoor is de toenemende werkdruk ondraaglijk geworden.
Aan het einde van de betoging, op de kouter hebben we 2200 lege stoelen geplaatst, die symboliseren het tekort aan personeel. De minister heeft 500 nieuwe plaatsen beloofd, vooral voor de instellingen waar het personeelstekort het dramatischte is, oa in de gehandycaptesector. Die beloofde plaatsen werden op de kouter gesymboliseerd door 500 rode stoelen. Dat is zelfs als die nieuwe jobs er echt komen, uiteraard veel minder dan wij vroegen. Ik kijk dan ook met gemengde gevoelens naar dit akkoord.

Er nog andere acties gepland?
Ja, ook al omdat er niet alleen actie gevoerd wordt rond het personeelstekort, maar ook rond de 13e maand en de te lage lonen in de sector. Het beleid van de Vlaamse regering heeft in de afgelope periode onze koopkracht sterk aangetast. De belangrijkste actie die nu gepland is, is de non-profit-betoging van 29 maart in Brussel.

Foto's
http://www.facebook.com/album.php?aid=271472&id=563911913&l=a43e4e4743

Interview staking bij BPost

Staking bij bpost. Interview met Roos Balbaert, ACOD-delegee in Brugge

Op het piket bij bpost in Brugge spraken we met Roos Balbaert, ACOD-delegee en bij de vorige verkiezingen kandidaat voor LSP. We hadden het over de redenen voor de staking en perspectieven voor verdere strijd.

Waarom wordt er vandaag gestaakt?

“De hoofdreden van de staking is het aangekondigde strategisch plan van bpost die De Post moet voorbereiden op de volledige privatisering. Zo wil men met dit plan de pakjesdienst apart organiseren in Brussel, zodat dit los van bpost verkocht kan worden. De verdeelcentra worden ook gecentraliseerd, waarbij heel wat arbeidsplaatsen zouden verloren gaan.

“Het strategisch plan 2020 zou geen naakte ontslagen veroorzaken, niettemin verdwijnen er wel tot 6000 arbeidsplaatsen. Als dit al zou lukken met 'natuurlijke' afvloeiingen, dan blijft dit nog steeds een enorme aanval op het personeel. Zo zouden duizenden personeelsleden verplicht moeten verhuizen, aangezien de arbeidsplaatsen verplaatst worden - van Brugge naar Gent bijvoorbeeld. Maar ook voor de jeugd worden geen degelijke arbeidsplaatsen bij gecreëerd, mensen die op pensioen gaan worden niet vervangen, nieuwe postmannen en vrouwen komen terecht in precaire contracten - zoals dat van 'hulppostman' - en hebben geen recht meer op een vast statuut.”

Wordt de staking goed opgevolgd?

“Voor wat we gewoon zijn in Brugge ben ik content. Er zijn maximaal een 10 tot 15 personeelsleden komen opdagen van de 100 - zeker de helft waren jonge contractuelen die schrik hadden voor hun job. Toch moet gezegd worden dat verschillende jongeren wel meestaakten, ondanks hun onzeker statuut. De 'werkwilligen' zijn deze morgen de kranten gaan rondbrengen die toegeleverd werden via een externe leverancier. Daarbuiten was er niets te verdelen - aangezien alles in Gent geblokkeerd stond sinds gisterenavond.

“Toch stonden we slechts met twee aan de poort deze morgen om pamfletten uit te delen. Van een echt piket was geen sprake. Willen we echt een vuist maken zullen we ons in de toekomst beter moeten organiseren. Het feit dat op een stakingsdag de militanten thuisblijven, geeft een slecht beeld. Dit is munitie voor het antivakbondsstandpunt als zouden we alleen staken om "een dag congé te hebben". Daarom is het nodig om het piket in de toekomst beter voor te bereiden. We hebben ook meer praktische steun ervoor nodig vanuit de vakbond, wat vandaag te weinig gebeurd is - waarschijnlijk omdat men wel wist dat in Brugge genoeg mensen thuis gingen blijven.”

En hoe moet het nu verder?

“In Brugge wordt ook morgen nog gestaakt. Daarna zullen we zien of de directie haar plan aanpast. Anders zullen verdere en hardere acties volgen - gelijklopend met de strijd tegen het IPA overigens.”